"...คนธรรมดา...."

มิได้แกร่ง แข็งกร้าน ปานหินผา
เพราะเป็นคน ธรรมดา มีหวั่นไหว
บางครา ล้าอ่อน เมื่อจรไกล
บางหน ร่ำไห้ น้ำตาริน...

อาจบางที แสร้งทำ ยืนทายท้า
แต่จริงๆ รู้ว่า แทบแดดิ้น
บ่อยครั้ง แย้มสรวล ชวนดื่มกิน
ทั้งที่ใจ แหว่งวิ่น เกือบวางวาย...

ทรนง เชิดหน้า ประมาณนั้น
ต่อธาร กำนัล ท่านทั้งหลาย
เก็บซุก ใจกร่อน ซ่อนอิงกาย
กลัวกระจัด-กระจาย หลายลง...

แท้แท้ ข้างใน ใครจะรู้
บ่อยครั้ง หดหู่ ไม่ต้องประสงค์
เหว่ว้า อ้างว้าง สิ้นค่าทะนง
เกลือกกลิ้ง จมลง แทบเถ้าธุลี...

มิได้แกร่ง แข็งกร้าน ปานหินผา
ทุกทุกวัน เวลา ทุกทุกที่
เหว่ว้า ล้าอ่อน บางตอนมี
ทั้งหมดนี้ ก็แค่คน" คนธรรมดา "ฯ...


นายทิวา :๔ กันยายน ๒๕๔๓